Blogs Fronza.nl Home

Spectre: je moet er voor in de wieg zijn gelegd

Originally published November 12th 2015

blog Fronza by Marceline about SpectreMijn vriend en ik zijn nu ruim vierenhalf jaar bij elkaar en het is belangrijk om soms ‘iets leuks’ samen te doen. Toen ik dus bij een productpresentatie gratis toegang kreeg tot een voorstelling van de James Bond-film Spectre in Pathé Midi in Amsterdam, zag ik dat als een perfecte lowbudget date. Onder het niet naar mijn lief uitgesproken motto: ‘Zo erg kan deze film toch niet zijn’, ging ik de uitdaging aan. Inmiddels weet ik: je moet er voor in de wieg zijn gelegd om hier waardering voor te kunnen opbrengen.

Voor ik pas echt losbarst, dien ik enkele zaken duidelijk te maken. 1. Ik ben geen Bond-kenner en kan alleen Roger Moore en Sean Connery als 007’s oplepelen. In een Bond-kwis win je met mij dus zeker niet de oorlog. 2. Binnen mijn beperkte Bond-kennis vind ik de versies uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw best te doen. Om meerdere redenen, te beginnen met het gebrek aan cinematografische concurrenten. ‘Een nieuwe wereldorde’ als thema, binnen dat historisch besef, is voor mij nog best te behappen – er was toentertijd mainstream gezien weinig andere keus dan Louis de Funès of Hitchcock. De gadgets van 007 in die tijd, zoals een pen die ook als gifspuit kon dienen, een knoop die een cameraatje was, nou, dat was onvoorstelbaar.

Spionageattributen

In de huidige tijdsgeest, waar we Spy Shops hebben en zelf een teddybeer aka nanny spy cam kunnen aanschaffen, zijn deze gadgets in de ogen van de huidige Bond-producenten en –regisseur blijkbaar totaal onbelangrijk geworden. Edoch: ik trek ook vandaag de dag, hoewel beschikbaar, nog steeds niet zomaar een spionageattribuutje uit mijn boordevolle vrouwenhandtas. Er zit heel veel handigs in maar geen corsage met microfoon of bril met nachtzicht. Ehh… waarom zou ik?

Weergaloos

3. Voor het vervolg van dit relaas is het wellicht ook fijn om te weten dat uw schrijver een hartgrondige afkeer van de bioscoop heeft. Ik was dus helemaal niet bekend met die enorme zaalbrede schermen, die bijdroegen aan het visuele openingsspektakel in Mexico City dat me meenam alsof ik erbij was. Die eerste beelden van een parade met tienduizenden mensen die de zogenoemde Dag van de Doden vierden, vond ik weergaloos. Een lust voor het oog! Het voelde alsof ik er zelf bij was en dat zonder 3D. Voor de rest: etende, kauwende mensen in de bios, je mag er niet roken, en boven alles: je moet erheen gaan, 26 (!) euro aan parkeergeld betalen en de snacks zijn thuis ook al dertig keer goedkoper. Boven alles: nothing beats my laptop en eigen heerlijke hangbank.

Verveeld

Vanuit die niet al te verwachtingsvolle optiek ging ik uit pure liefde voor mijn man tweeënhalf uur de uitdaging aan. Ik heb met mijn tienerzonen vorig jaar iets in de trant van Guardia of the Galaxy gezien. Toegeven: grotendeels slapend, want die bioscoopstoelen van nu zijn wat dat betreft ideaal. Wat een non-verhaal. Werkelijk! ‘Het gaat om de mooie 3D-elementen enzo’, roepen mijn steevast mannelijke vrienden dan. Echt, geen vrouw heeft dit type films ooit bij mij verdedigd. Geanimeerd of niet, als het nergens over gaat, dwaalt mijn brein verveeld af. Om bij GATG slechts met irritatie te worden getriggerd door het gegeven dat, als het dan toch al nergens over gaat, men op z’n minst erover had kunnen nadenken dat je de held van het verhaal niet de ene keer een lange, cognackleurige jas kan aantrekken en een volgende scène een korte variant. En nog zoiets: die groene dame die mee werd gesleept, had bizar veel wisselende outfitjes, terwijl ze volgens mij maar één ieniemieniekoffertje had waarin al die uitdossingen echt niet hadden gepast. Dat ziet toch elke vrouw? Kweenie heur!

Volledig ongeschonden

Spectre doet hier qua ongeloofwaardigheid niet voor onder. Na het fantastische visuele schouwspel in het begin, explodeert vrij snel een massaal gebouw in een zijstraat, waarbij alle brokstukken keurig aan de overkant belanden, precies daar waar 007 voor zijn leven rent. En hoewel de watermeloengrote stenen overal om hem uit de lucht vallen, komt hij uiteraard volkomen ongeschonden uit de puinhopen tevoorschijn. Ik gok dat we op dit punt slechts inmiddels enkele minuten in het verhaal zitten, wat overigens ook nog eens door een ellenlange leader wordt onderbroken. Ook weer zo’n vervelend bioscooppuntje. Op mijn MacBook staat Adblock ingesteld en anders scroll ik wel door de commercials heen of mute ze. Helaas kan dat hier niet. In dat kader nog zoiets: wat staat dat geluid fokking hard in zo’n zaal. Thuis heb je het volume ook al zelf in de hand.

 

In het kort dus: 10 redenen om naar Spectre te gaan:

1. Je vindt het niet erg om te weten hoe het afloopt
2. Je kunt je vinden in het nogal achterhaalde thema van een nieuwe wereldorde
3. Je vindt het niet erg om 2,5 uur naar een volslagen ongeloofwaardig verhaal te kijken
4. Je hebt eraan gedacht om oordopjes mee te nemen
5. Je bent bereid om de gedrongen Daniel Craig met zijn dikke nek in de rol van de voorheen zo charmante en gesoigneerde James Bond te accepteren
6. Je hebt geen bezwaren tegen etende, kletsende en stinkende mensen om je heen
7. Je wil je kinderen een plezier doen – zij nemen vaak nog genoegen met een dun verhaal
8. Je houdt van domme actie
9. Je bent in staat je intelligentie tijdelijk uit te schakelen
10. Elke James Bond-film zien, is # 1 op je bucket list

Waar is de gentleman?

Toegeven, wat James Bond films betreft, ben ik overduidelijk blijven hangen in de tijden van Roger Moore en Sean Connery. Ik leefde dus nog volledig in de veronderstelling dat deze spion nog steeds een gesoigneerde, welbespraakte en slanke gentleman was, die met stijl aan zijn kont was geboren. Bij de eerste blik op Daniel Craig (voor wie het net als ik niet wist: de huidige 007) fluisterde ik dan ook naar mijn vriend: ‘Dat is zeker de slechterik’. ‘Nee, dat is James Bond’, beet hij ongelovig terug. Huh? Deze acteur met zijn dikke nek en gedrongen postuur leek me eerder geschikt voor een rol als nazi in een oorlogsfilm. Of in een actiefilm, al dan niet SF. Maar James Bond?

Waar is de emancipatie?

Dat mannen zich graag aan 007 willen spiegelen, zal ‘m wel schuilen in zijn kennelijk aanwezige onweerstaanbare aantrekkingskracht op vrouwen, die spoorslags, zelfs nadat onze James van een van hen de bodyguards omlegt, in zijn armen vallen. De dames staat fysiek overigens best hun mannetje, dat dan wel weer, maar na het einde van zo’n duel verdwijnt met de fysieke kracht blijkbaar ook de mentale. Ik vermoed dat mannen zich eveneens verlustigen aan de actiescènes, hoewel ik, als ik zo eens om me heen kijkt, met mijn eigen vrienden die oorlog nooit zou winnen. Vechten behoort bij geen van hen tot hun sterke punten en/of hobby’s. Eigenlijk schatte ik hen best intelligent in, totdat ze lyrisch over Spectre blijken te zijn. Plotseling zijn ze Oost-Indisch blind of zo en ben ik de enige die inziet dat de auto van de tegenstander echt al aan het begin van die achtervolgingsscène kon worden afgeschoten en dat die vijf minuten doelloos racen voorafgaand aan die knal volkomen zinloos waren.

Spoiler alert

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Uit verveling heb ik tijdens de voorstelling mijn telefoon erbij gepakt en direct een deel van deze persoonlijke ervaring/review ingetikt. Ik moest toch wat te doen hebben! Zo vind ik ‘spoileralerts’ ook nogal van toepassing op Spectre. Immers, in welke penibele en benarde situatie onze held ook belandt, meneer is MacGyver 2.0 (wellicht bekend onder degenen die voor 1975 zijn geboren) en weet zich er immer weer uit te bevrijden. En op het einde gaat hij er met het meisje vandoor – dat weet je ook al 100 procent zeker als je aan deze lange zit begint. Ik voelde derhalve geen greintje spanning bij een spannend bedoelde scène – dat neem ik tenminste aan, dat-ie spannend bedoeld was.

Blog Marceline Spectre 5349 views

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Powered by: Wordpress